ယောဘဝတ္ထု ၁၁

ဇောဖောသည် ကြက်တူရွှေးနှုတ်သီးပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ကတ်ကတ်လန့် နှုလှန်ထိုးတတ်သည်။ မောရှေးမိန်းမကဲ့သို မသိစိတ်တွင် ဘုရားတရား ပစ်မှားသူဖြစ်သည်။ယောဘ၏ ခန္တာကိုယ်ပေါ်မှ အနာရောဂါများအား တမျိုးမြင်၍အပစ်ရှာသူဖြစ်သည်။ ငှက်အနေဖြင့်ပြောရလျှင် သစ်တောက်ငှက်ကဲ့သို့ နာကျင်အောင် ထိုးဖောက်နိုင်သူဖြစ်သည်။

ယောဘက ဘုရားသခင်ပြုမူသောအမူအရာဟု မြင်သော်လည်း ဇောဖောကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်အမျှော်အမြင်ရှိသည်။ဘုရားတရားမရှိခြင်းက သူ့အားမေးခွန်းပေါ်င်းများစွာပြန်မေးစေသည်။ ငယ် ၁၂ သည် ပစ်ပစ်ခါခါ တစ်တစ်ခွခွပြောရက်သည်။ ဇောဖောက ယောဘအား သူ့စကားကို မြည်မလူမွေးဦးနောက် မရှသော လူမိုက် ယောဘ လည်း အသိတရားဝင်လာလိမ့်မည်ဟုဆိုသည်။

၁၁:၁၃-၂ဝ ယောဘအတွက်အကောင်းဆုံးနည်းလမ်သည်း အပြစ်ဒုစရိုက်များကို ဖယ်ရှာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မသာလျှင် ဘုရားသခင်က ငြိမ်သက်ချမ်းသာခြင်းပေးမည်။ သို့မဟုတ်လျှင်မူကား ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းမရှိ