ဓမ္မဟောင်းကျမ်း
၁၃:၁ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အသိစိတ်ပြိုင်တူ ဖွံ့ထွားတိုးတက်လျှင် လူပီသသည်။ ကလေးသူငယ်သည် ဘေးဘက်ထောက်သွားပြီးမှ လမ်းလျှောက်သည်။ ထို့နောက်မှ စကားပြောတတ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာတွင်လည်း ပထမဦးစွာ အသက်တာပြောင်းလဲပြီးမှ နာခံခြင်းအသက်တာ ရှိရသည်။ ပြီးနောက် အမှုတော်တွင် ပါဝင်ဆက်ကပ်ရသည်။ ပညာရှိ၏ သားသမီးများသည် စည်းကမ်းကလနားလိုက်နာ၏။ မိဘစကားကို နာခံ၏။ မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သူ၏ သားသမီးမူကားပြောသမျှကို နားထောင်သော်လည်း မိမိအမှားပြင်ဆင်ခြင်း၊ လိုက်လျှောက်ခြင်းမရှိ။ ပြန်မပြော၊ နားမထောင်လုပ်တတ်သည်။ ၁၃:၂...
၁၄:၁ ပညာရှိသော အိမ်ရှင်မလက်ဖြင့် တအိမ်သားလုံး ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကြသည်။ မိုက်သောမိန်းမမူကား အိမ်ထောင်မိသားစုကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ သူ့လင်သူ့သားသမီးများ မျက်နှာပျက်ကြရသည်။ မိုက်သောမိန်းမကြောင့် အိမ်ထောင်မိသားစု ပြိုကွဲမျက်ရည်ကျရသကဲ့သို့ ဘာသာရေးတွင်လည်း မိန်းမများ နေရာပေးလွန်းလျှင် ပျက်စီးတတ်သည်။ ၁၄:၂ ယောက်ျားသား၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် ဘုရားသခင်အမှုတော်သို့သာ ဦးတည်ရှေ့ရှုရသည်။ ဖြောင့်မတ်သူသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့်အညီ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။ မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သောသူမူကား ဘုရားတရားမသိ။ ပြုမူလုပ်ဆောင်သမျှသည် ရိုက်ကွင်း (၁၂)...
၁၅:၁ အခန်းကြီး(၁၅)သည် အဓိကအားဖြင့် စကားအလိမ္မာအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသောစကား၊ ဖြည်းညှင်းညင်သာသောစကား၊ သိမ်မွေ့သောစကားသည် ပေါက်ကွဲမည့် အမျက်ဒေါသအား ဖြေလျှော့စေနိုင်သည်။ ကြီးသောပြဿနာကိုလည်း သေးငယ်စေနိုင်သည်။ ကြမ်းတမ်းသောစကားတခွန်းသည် ပြောသူ၏အဆင့်အတန်း ဇာတိရုပ်ကို ပြသသည်။ ကြမ်းတမ်းသောစကားကြောင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရန်ပွဲဖြစ်ရသည်။ Spurgeon ကဤသို့ ရှင်းပြသည်။ တခါတွင် ခြံစည်းရိုးအခိုင်အမာကာထားသော အိမ်တွင်နေခဲ့စဉ် အိမ်ဘေးနားမှ ခွေးတကောင်သည် ကူသန်းသွားလာလေ့ရှိသည်။ အပင်များကို...